Wspólnota Dobrej Nowiny

Znak, który nas określa

foska

Znak „fos-dzoe" składa się z dwóch greckich słów: „fos" czyli światło, „dzoe" – życie.

Słowa te wpisane są w formę krzyża. Ten znak w pierwszych wiekach chrześcijaństwa symbolizował Chrystusa.

Można go znaleźć w katakumbach. Jezus sam o sobie mówił: „Ja jestem światłością" (J 8,12) i „Ja jestem życiem" (J 11, 25). Ten znak jest równocześnie wyzwaniem dla członków Ruchu, by Chrystus stał się naszym światłem i życiem, tzn. by oddali Mu swoje życie, przyjęli Go jako jedynego Pana i Zbawiciela.

W tym znaku jest również wyrażony postulat poddania się słowu Bożemu, tak żeby stało się ono słowem życia, by było wprowadzane w życie. Pojawił się na rekolekcjach oazowych w 1968 roku (jeszcze nie istniał wtedy ruch, odbywały się tylko rekolekcje).

Formuła FOS – ZOE to jedno z głównych pojęć biblijnych i chrześcijańskich.

Jest ono streszczeniem życia chrześcijańskiego oraz jednym z kluczowych pojęć Ruchu Światło - Życie. „Światło" w Piśmie Świętym oznacza prawdę, dobroć, świętość, poznanie, zbawienie oraz dar i łaskę. Natomiast słowu „życie" w języku biblijnym towarzyszą takie określenia jak: obfite, pełne, owocne, zwycięskie, dojrzałe, przemienione, nowe.

Symbol FOS – ZOE zawiera w sobie program wychowawczy Ruchu i jego metodę wychowawczą. Światło, które ma się wcielać w życie, należy rozumieć jako światło rozumu, sumienia, Słowa Bożego, Chrystusa (wzór osobowy) oraz światło Kościoła.

Dążenie do jedności światła i życia na podstawie tych płaszczyzn posiada w sobie integralny i wszechstronny program wychowania Nowego Człowieka. Metoda FOS – ZOE polega na stałym dążeniu do podciągania życia do wymagań światła, do poważnego traktowania światła prawdy jako siły normatywnej, do zbliżania w człowieku sfery umysłu i poznania oraz woli i działania. To dążenie prowadzi do poszukiwania różnych konkretnych zastosowań i realizowania tej jedności w różnych formach. Staje się więc metodą pedagogiczną i zasadniczym kierunkiem formacji w Ruchu Światło – Życie.

/ powrót /